L’Origine
Het begeleidingsboekje
De ontsluiering van de Aanwezigheid
Het boekje bij de 44 kaarten, vrij toegankelijk.
Inhoud
Hoofdstuk 1
Voorstelling
Tajallī is een geheel van 44 kaarten met reproducties van originele schilderijen, en wat ze in jou openen, laat zich niet uitleggen: het wordt geleefd. Of je het nu meteen voelt of niet, wat moet opkomen, zal opkomen op het juiste moment voor jou.
Wat levend is, wordt niet doorgegeven. Het wordt herkend.
Elke kaart biedt een pauze en een moment van rechtstreeks contact met jezelf. In die ruimte wordt niets van je gevraagd: geen bepaalde intentie, geen bijzonder geloof, geen inspanning, alleen er zijn, tegenover het beeld. Wat er dan gebeurt, komt niet van de kaart zelf, maar uit de ontmoeting tussen de toestand waarin je aankomt en wat zij mogelijk maakt.
Het woord Tajallī duidt een ontsluiering aan: een moment waarop wat verborgen was, helder wordt. Het is een sluier die opgaat, en dat laat zich niet forceren; het wordt achteraf in het lichaam herkend, door een rust, een innerlijke stilte of een helderheid zonder zichtbare oorzaak.
Tajallī is een woord uit de soefitraditie. Het duidt de ontsluiering aan, het moment waarop wat verborgen was voor het bewustzijn verschijnt zodra het lawaai van het verstand tot rust komt.
Je kunt het vergelijken met een raam: de zon is er, maar het glas houdt het grootste deel van haar frequentie tegen. Dat is de functie van Tajallī: dat raam even openen, zodat de straling je rechtstreeks raakt, zonder de filter van het egoïsche verstand. Soms overduidelijk, soms heel subtiel, het contact ontstaat zonder tussenpersoon.
De kracht van dit instrument ligt in zijn eenvoud: er is geen voorbereiding, geen kennis en geen voorafgaande oefening nodig. Het raam gaat open in het moment, heel eenvoudig.
Je hoeft hier niets te slagen: stap gewoon binnen.
L’Origine
Deze kaarten zijn “opgekomen”; ze zijn niet ontstaan uit nadenken of uit gedachten.
Meer dan twintig jaar lang was de drang om te schilderen in mij aanwezig, maar hij bleef geblokkeerd door het verstand, door twijfels en analyse, zodat ik mezelf nooit had toegestaan de stap te zetten. Op een dag ben ik simpelweg gestopt met die drang tegen te houden. Bij elk doek riep het schilderen me, en ik liet me leiden zonder te weten wat er zou verschijnen, zodat elk beeld zich vanzelf heeft neergezet, zonder richting en zonder iets te willen voorstellen.
Toen de reeks doeken af was, kwam het verlangen om te zien hoe deze werken in wisselwerking traden met het levende. Eerst nodigde ik de deelnemers van mijn workshops uit om voor de grote originele schilderijen te gaan zitten, en elke keer gebeurde er iets. Later wilde ik nagaan of het ook werkte met de gedrukte versie van die schilderijen, en het effect bleek precies hetzelfde. Dat toonde me iets eenvoudigs: het is niet de materiële drager die werkt, maar wat door het beeld heen gaat.
Pas achteraf verscheen het woord Tajallī, want wat zich in deze schilderijen had neergezet, beantwoordde precies aan dat principe van ontsluiering: de ervaring was aan het woord voorafgegaan. Deze kaarten zijn dus geen overdracht in de zin van iets dat van buitenaf wordt aangereikt; ze werken als een portaal en een ruimte van opening tussen het fysieke lichaam van de persoon en zijn eigen Geest, en bevorderen een rechtstreekse herverbinding met zichzelf.
Hoofdstuk 2
De fundamentele houding (het niet-doen)
Deze kaarten laten je volledig vrij, want ze hebben je niets te zeggen, niets op te leggen en geen geheime boodschap om te ontcijferen.
Zolang je een boodschap zoekt, ga je voorbij aan de ontmoeting.
Het verstand zal vanzelf een betekenis willen vinden, wat het ziet willen koppelen aan een situatie of er een richting uit willen halen. Willen begrijpen is zijn mechanische reflex: die poging tot onbewuste controle stopt de werking van de kaart niet, maar breekt ze en snijdt je af van het huidige moment. Waar het om gaat, is dus wat er is jou te laten raken zonder te willen begrijpen, zodat de afdruk rechtstreeks kan werken in plaats van geanalyseerd te worden.
Door te willen interpreteren blijft het verstand in zijn eigen ruimte en houdt het de touwtjes in handen, terwijl de ervaring van deze kaarten zich elders afspeelt: in een rechtstreekse ontmoeting, zonder tussenpersoon.
De valkuil van het verwachten
Nog voor je een kaart trekt, sluipt er vaak een stille verwachting binnen: “Gaat er iets gebeuren?” Dat is de reflex van het verstand dat een resultaat of een bewijs zoekt.
Door op te letten wat er komt, probeert het hoofd te controleren en te meten. Je observeert jezelf, je vergelijkt wat je voelt met wat je al kent, en je wordt toeschouwer van het gebeuren. Die behoefte aan controle stopt de werking van de kaart niet, maar houdt het bewustzijn in de filter van het geheugen en de vorm, in plaats van de afdruk rechtstreeks te laten werken.
De werking gebeurt op de achtergrond, of je nu meteen iets voelt of niet. De afwezigheid van lichamelijke gewaarwordingen doet niets af aan het proces: de frequentie prent zich in de structuur, vaak met een uiterste subtiliteit die zich later in het echte leven zal tonen.
De ervaring vraagt alleen een beschikbare aanwezigheid, zonder iets te willen bevestigen. Het is in die neutraliteit dat Tajallī zijn volle reikwijdte ontvouwt.
Hoofdstuk 3
Praktische handleiding
Er is geen ritueel en geen strikte regel; dit is de eenvoudigste manier van werken:
- De voorbereiding: Er is geen vraag te stellen, geen bijzondere intentie te formuleren en geen voorspellende boodschap af te wachten. Kom gewoon zoals je bent.
- De trekking: Schud de kaarten. Je kunt ze met de afbeelding naar beneden voor je uitspreiden en er willekeurig één kiezen, of gewoon de bovenste kaart van de stapel nemen. Houd het zo eenvoudig mogelijk.
- Het contact: Leg de kaart met de afbeelding naar boven voor je neer en neem een moment om aanwezig te zijn bij wat er is. Daarna kun je ernaar kijken of je ogen sluiten, naargelang wat je voelt.
- Het waarnemen: Zoek niet wat de kaart “wil zeggen”, maar kijk alleen naar wat er in je lichaam gebeurt: een lichamelijke gewaarwording, een rust, een spanning, een emotie, of zelfs de indruk dat er niets gebeurt. Je hebt geen spectaculair effect nodig.
- Het terugbrengen: Het verstand zal vanzelf willen interpreteren, een logica zoeken of er betekenis op plakken, want zo werkt het mechanisch. Zie dat mechanisme gewoon aanslaan zonder je te laten meeslepen, en breng je aandacht zacht terug naar wat je in je lichaam voelt.
- De afsluiting: Het is je gevoel dat aangeeft wanneer de blootstelling eindigt, niet de klok. Wanneer je voelt dat het moment verzadigd of tot rust gekomen is, leg je de kaart neer en ga je verder met je dag, want er valt niets anders te doen.
Weet dat de ervaring niet stopt op het moment dat je de kaart neerlegt. Ook als er op dat moment niets lijkt te gebeuren, is de beweging in gang gezet en gaat de integratie verder in je dagelijks leven: een gewoontereactie die oplost, een spontane afstand, of een plotse helderheid tegenover een situatie.
Hoofdstuk 4
Rechtstreekse en gefilterde waarneming
De werking van de kaart is onmiddellijk en volledig, of je verstand zich ermee bemoeit of niet. Het enige verschil zit in de manier waarop je de ervaring beleeft.
- Rechtstreekse waarneming, voelen: Dit is de meest afgestemde manier om de kaart te gebruiken. Je kijkt naar de kaart en blijft gewoon aanwezig bij wat er in je lichaam gebeurt, zonder te willen begrijpen of uitleggen. Of het nu een lichamelijke gewaarwording is, een rust, een spanning, een emotie, of zelfs de indruk dat er niets gebeurt: je laat het zijn. Die toegang omzeilt het verstand en laat de afdruk van de kaart rechtstreeks in de materie werken.
- Gefilterde waarneming, begrijpen: Als je hoofd bij het kijken naar de kaart een logica zoekt, een symbool wil ontcijferen, op een boodschap wacht of vormen in het schilderij ziet, is dat normaal: het is de mechanische reflex van het verstand dat de controle wil houden. Die filter verandert helemaal niets aan het proces: de werking van de kaart gebeurt volledig, het is alleen het hoofd dat wil begrijpen wat er te beleven valt. In plaats van tegen die onrust te vechten, wat enkel nutteloze weerstand zou toevoegen, geef je je verstand iets om op te kauwen. Als het moet analyseren of vormen moet projecteren om te kalmeren, laat het dan even begaan. Na verloop van tijd verdwijnt die behoefte om te begrijpen vanzelf en maakt ze plaats voor de rechtstreekse waarneming, zonder tussenpersoon.
Hoofdstuk 5
Veelgestelde vragen
Moet je de kaarten zuiveren of opladen?
Nee, want de kaarten zijn neutraal en volledig ongevoelig voor ladingen. Geen enkel ritueel of opladen is dus nodig.
Kan het met meerdere mensen tegelijk?
Ja, zeker, iedereen trekt zijn eigen kaart. Jullie kunnen dit moment perfect in dezelfde ruimte delen, maar de ervaring blijft individueel: ieder komt in contact met zijn eigen afdruk.
En als ik vergeet wat ik voelde vlak na de trekking?
Dat toont een echte onthechting van de “vorm” en van het mentale geheugen, waardoor de integratie zich zonder storing op de achtergrond kan voltrekken.
Hoe lang moet je naar een kaart kijken?
Wanneer je de kaart voor je neerlegt, gaat er een frequentieportaal open: blijf gewoon verbonden met wat je in je lichaam voelt, zolang de werking nodig heeft om zich te voltrekken en het portaal zich vanzelf sluit. Je kunt blijven zolang je het voelt, ook al is het maar enkele ogenblikken.
Wat moet ik doen als ik helemaal niets voel?
Helemaal niets, want de afwezigheid van lichamelijke gewaarwording belet de afdruk niet om in de diepte te werken. Laat de integratie zich voltrekken.
Leg even neer wat je weet. Kijk gewoon: er is al iets.
Deel 2
Verder verdiepen
Je hebt nu alles in handen om te oefenen. Wat volgt, belicht de werking: hoe het verstand functioneert, hoe de biologie antwoordt en hoe de Geest neerdaalt.
Hoofdstuk 6
De werking van de ontsluiering
Een fundamentele verduidelijking
Wanneer hier sprake is van de Geest, gaat het om geen enkele uiterlijke, goddelijke, religieuze of astrale kracht. Het gaat om je eigen Geest: het werkelijke, heldere en soevereine deel van je wezen, onaangetast door het geheugen.
Willen begrijpen belet je te leven.
Jarenlang heb ik geprobeerd te begrijpen, alles te analyseren en uit te pluizen, en toch bleef er in mijn leven iets vastzitten en draaide ik in cirkels.
Op een dag stopte alles, toen ik besefte dat nadenken me nergens bracht. Ik begreep dat het verstand eenvoudigweg niet kan vatten wat geleefd wil worden, net zoals wanneer je verliefd wordt: geen enkele verstandelijke uitleg kan het beschrijven of laten voelen, want het wordt geleefd, heel eenvoudig.
Pas toen ik ophield met analyseren, kantelde alles in één keer, zonder inspanning; de helderheid installeerde zich, en pas daarna kwam het begrip om te vertalen wat geleefd was.
Wat dit voor jou betekent
We willen allemaal begrijpen om ons gerust te stellen, maar die behoefte om te analyseren houdt je in je hoofd en belet je te leven wat er is. Zolang je ontleedt wat er gebeurt, blijf je een toeschouwer die naar zijn leven kijkt in plaats van het te leven.
Tajallī vraagt je niet om na te denken, want het is precies wanneer je de behoefte om te begrijpen loslaat, dat de helderheid zich vanzelf installeert.
Het geheugen en de Geest
De indruk dat er “niets gebeurt” is een pure illusie van het verstand, want het kan maar één register lezen: het geheugen. Dat geheugen is de ziel, die je kunt vergelijken met een harde schijf die zich van leven tot leven vult met bestanden en programma’s. Het fysieke lichaam is als een computer die bij elke incarnatie wordt vervangen: je verandert van machine, maar je behoudt de schijf met haar oude bestanden, trauma’s, conditioneringen, emoties en herhalende patronen, waaruit het ego en het verstand al hun voeding halen door ze in een lus opnieuw af te spelen. Precies dat is de sluier.
Tajallī schrijft niets op die harde schijf en voedt het geheugen niet, want het werkt buiten dat veld. Zolang het werk duurt, staat het raam open: het licht raakt het lichaam rechtstreeks en onder invloed van je Geest worden die bestanden gereinigd en geleidelijk gewist.
Het verstand blijft van zijn kant naar zijn bestanden gericht, en precies dat verhindert het “loslaten”: het zoekt er een bekend spoor van wat er net gebeurd is, vindt er geen, en besluit dat er niets gebeurd is.
Toch is het proces wel degelijk actief. Tajallī werkt als een resonantiepunt dat in wisselwerking treedt met je structuur, ver voorbij je onmiddellijke waarneming, zodat wat het verstand “leegte” noemt, gewoon een volle ruimte is die je gewone bewustzijn nog niet heeft leren opvangen.
Het enige echte obstakel blijft de bewuste weigering: de houding van wie de deur dichtdoet om te bewijzen dat “het niet werkt”. Buiten die bewuste weerstand voltrekt het proces zich en prent de Geest zich in.
Hoofdstuk 7
De biologie en het zenuwstelsel
Elke kaart draagt een afdruk, iets wat rechtstreeks inwerkt op wat je beleeft zonder via het denken te gaan. Wanneer je ermee in contact komt, zet zich een beweging in gang, want deze kaarten werken als triggers die onthullen wat al in jou aanwezig is, maar nog geen doorgang had gevonden.
Zo maken ze een kanteling mogelijk waarin je de mentale modus verlaat, die observeert, analyseert en controleert, en een rechtstreekse ruimte binnengaat waarin je waarneemt zonder te filteren.
Wat er gebeurt, hangt niet af van wat je doet, maar van je vermogen om eenvoudig aanwezig te zijn. Het is het moment waarop het personage genoeg op de achtergrond treedt om plaats te maken voor de Geest, zodat die kan neerdalen en het lichaam kan bewonen.
De elektrische wrijving
Het fysieke lichaam werkt als een stroomkring en het zenuwstelsel als een geleider. De Geest is een frequentie van hoogspanning. Wanneer die stroom door je structuur gaat, stuit hij soms op weerstand: oude programma’s of geheugenspanningen die in de biologie zijn opgeslagen. Het gevoel dat “het prikt”, dat er warmte opstijgt of dat er een ongemak ontstaat, is geen probleem: het is de natuurlijke wrijving van de elektriciteit van de Geest, die de obstakels in het lichaam oplost.
Hoofdstuk 8
De kijker
Een groot deel van wat je “jezelf” noemt, functioneert via een personage: een geheel van rollen die met de tijd zijn aangeleerd, opgebouwd en geïntegreerd. Die rollen hebben je toegelaten je aan te passen en te antwoorden op wat het leven vroeg, maar met de jaren worden ze automatisch, nemen ze alle ruimte in en ga je geloven dat je dat personage bent.
De meest zuivere blik is die welke niets zoekt.
Het verstand is het instrument van dat personage: het analyseert, vergelijkt, anticipeert en eist betekenis, want het heeft houvast nodig om de illusie van zijn beheersing in stand te houden. Het probleem is dus niet dat het er is, maar dat het je enige toegang tot de werkelijkheid wordt.
Wat Tajallī opent, gaat niet via het verstand.
Tegenover een kaart probeert het verstand te analyseren wat het ziet om zichzelf gerust te stellen, en precies dat houdt de afstand in stand. De kanteling begint werkelijk wanneer je beseft dat er niets te begrijpen valt opdat er iets zou gebeuren.
De valkuilen
In contact met de kaarten komen bepaalde automatismen van het personage vanzelf weer boven; het zijn gewoon mechanismen waarmee het verstand de controle probeert terug te nemen.
- Analyseren: Het beeld willen ontcijferen, een kleur verklaren of een vorm rechtvaardigen. Het verstand vertaalt en ontleedt in plaats van te integreren.
- Een boodschap zoeken: Wachten op een voorspelling, een richting of een raad van buitenaf, wat projectie creëert en je afsnijdt van de rechtstreekse waarneming.
- Vergelijken: De ervaring van vandaag afwegen tegen die van gisteren, of je gevoel vergelijken met dat van anderen, wat meteen een terugkeer betekent naar het kader van oordeel en controle.
- Wachten: Uitkijken naar een reactie of nagaan of “het werkt”, want de verwachting scheidt de waarnemer van de ervaring die zich voltrekt.
- Projecteren / vormen zoeken: Gezichten, silhouetten of symbolen in het schilderij willen ontdekken. Het is de reflex van het verstand dat visuele film wil maken, de valkuil van de verbeelding, om het personage gerust te stellen. Tajallī werkt uitsluitend via een zuivere frequentielading, in stilte, in het lichaam.
Al die reflexen hebben hetzelfde doel: je terugbrengen naar de geruststellende ruimte van het bekende en het controleerbare. Het heeft dus geen zin ertegen te vechten; het gaat er gewoon om ze te zien aanslaan, zonder je eraan vast te klampen, en je aandacht zacht terug te brengen naar wat er is, in het lichaam.
Een eenvoudige tip om je niet te laten meeslepen door een gedachte, een analyse of een verwachting: gebruik dit beeld. Zie je innerlijke ruimte als een kamer met twee deuren. Wanneer een mentaal mechanisme langs de rechterdeur binnenkomt, laat het dan gewoon de kamer doorkruisen en meteen weer buitengaan langs de linkerdeur. Je bevecht het niet, je houdt het niet vast, het gaat alleen voorbij.
De kijker
Waarom spreken van “de kijker” en niet van “de waarnemer”? Omdat de waarnemer aftast, beoordeelt en wil meten, wat eigen is aan het verstand in actie, terwijl de kijker er gewoon is, in een neutrale aanwezigheid, beschikbaar en zonder bijzondere intentie.
Wat Tajallī ontsluiert, hangt niet alleen af van de kaart, maar van de houding van die kijker. Zo kun je op twee verschillende momenten naar dezelfde kaart kijken en totaal verschillende ervaringen doormaken, eenvoudigweg omdat je innerlijke gesteldheid veranderd is.
Wanneer je in controle, analyse of verwachting zit, is het proces niet voor 100 % geblokkeerd, maar wordt de ervaring afgeremd, want het verstand werkt dan als een filter die de reikwijdte van de verbinding verkleint en de volle integratie vertraagt. Wanneer je daarentegen ondergedompeld bent in de naakte Aanwezigheid, zonder masker en zonder intentie, werkt de afdruk rechtstreeks en opent de ruimte zich zonder enige filter.
Als er een sterke spanning of een intense lading opkomt, ligt de sleutel in de afwezigheid van mentaal drama. Of het lichaam nu een spontane organische ontlading uitdrukt (tranen, een zucht …) of van nature onbeweeglijk blijft, laat het gebeuren zonder er een verhaal op te plakken. Het is die neutraliteit tegenover de gewaarwording, zonder verstandelijk verhaal, die de frequentie toelaat het geheugen ter plekke op te lossen, in de biologie, zonder energieverlies.
Het gaat er niet om een volmaakte neutraliteit af te dwingen, maar om helder te zijn over je houding van het moment. Of je nu beschikbaar bent of vol in je hoofd zit, het eenvoudige feit dat je het erkent zonder jezelf te veroordelen, maakt de greep van het verstand al losser.
Onthoud dat je geen toeschouwer van buitenaf bent. Je maakt integraal deel uit van het proces.
Hoofdstuk 9
De integratie in het dagelijks leven
Diepe transformatie maakt nooit lawaai.
Tajallī is geen spectaculair effect dat je één keer voor altijd teweegbrengt. Er kunnen momenten van helderheid of snelle inzichten opduiken, maar wat zich installeert, lijkt eerder op een geleidelijke doordrenking. Elk contact met een kaart is een blootstelling waarin die verbinding met de Geest zich in je structuur inprent, soms meteen duidelijk, soms uiterst subtiel.
Zo kun je de indruk hebben dat een kaart op het moment zelf “niets doet”, en enkele dagen later vaststellen dat een gewoontereactie verdwenen is, dat een gezichtspunt veranderd is of dat je met een ongekende vlotheid door een situatie gaat.
Je kunt het dagelijks gebruiken, maar het is niet nodig om de trekkingen te vermenigvuldigen, want wat de diepte van het werk bepaalt, is niet de hoeveelheid, maar de kwaliteit van je Aanwezigheid tijdens het contact.
Bij elke blootstelling geeft het personage een beetje terrein prijs, en vindt de Geest een steeds ruimere plaats om neer te dalen en te incarneren in een lichaam dat steeds minder doorlaatbaar wordt voor de weerstanden van het verstand.
De werking van de kaart stopt niet op het moment dat je ze neerlegt, want de afdruk blijft op de achtergrond werken, in de diepte van je structuur.
Zodra het contact voorbij is, hoef je absoluut niets te doen, te analyseren of te herhalen: hoe minder het verstand probeert vast te houden of te ontleden wat er gebeurd is, hoe vloeiender het integratieproces zich ontvouwt.
De bevrijding door je Geest
Wanneer de Geest neerdaalt en zijn plaats in het lichaam inneemt, werkt hij vanzelf bevrijdend, zodat je niet aan je wonden hoeft te “werken” of je verleden hoeft uit te wissen.
Het is de aanwezigheid zelf van de Geest die incarneert in de materie, die uit zichzelf de vastgeklitte herinneringen en de oude programma’s oplost die op de harde schijf van de ziel zijn opgeslagen. De bevrijding gebeurt zo door frequentieverhoging, en niet door een therapeutische inspanning.
Wat zich in het echte leven toont
Integratie meet je niet in concepten, maar rechtstreeks in je dagelijks leven. De uitingen zijn oneindig gevarieerd en eigen aan ieder. Bij wijze van eenvoudige voorbeelden kan het zich vertalen in:
- Een spontane afstand tegenover een situatie die vroeger een reactie uitlokte.
- Het geleidelijk oplossen van herhalende patronen, zonder dat je ze hebt proberen te bestrijden.
- Een plotse helderheid of een beslissing die zich opdringt zonder denkinspanning.
- Een natuurlijke rust in het zenuwstelsel en in het lichaam.
Deze voorbeelden zijn slechts enkele ijkpunten onder vele: de werking van de Geest kan ontelbare vormen aannemen, soms uiterst subtiel of volkomen onverwacht.
Het is de Geest die geleidelijk het roer van je incarnatie overneemt, naarmate het personage afziet van alles te controleren. Laat de beweging zich in eenvoud voltrekken, want de transformatie incarneert vanzelf.
Besluit
Tajallī is geen wonderoplossing. Toch mag je zijn reikwijdte niet onderschatten, want het is een instrument met een opmerkelijke frequentiekracht, ontworpen om je duurzaam te begeleiden.
Tajallī handelt niet in jouw plaats: het stelt zijn kracht ten dienste van je bewustzijn, op elk moment.
Waar het om gaat, is de Geest volledig te belichamen in het lichaam, het dagelijks leven met een absolute helderheid te doorkruisen en te leven vanuit die ruimte van heldere, gegronde en soevereine Aanwezigheid.
Hoofdstuk 10
Tajallī in begeleiding
De mooiste begeleiding is die welke de ander vrij maakt van jou.
Hoewel Tajallī alleen kan worden gebruikt, krijgt het een bijzondere dimensie wanneer het in een begeleiding wordt geïntegreerd. In een zorgcontext voegen de kaarten zich in de praktijk als een versterker van wat al aan het gebeuren is, zonder iets te hoeven vervangen.
De rol van de begeleider
In een sessie is het niet jouw rol om de kaart voor de cliënt te lezen, ze te analyseren of er antwoorden voor hem in te zoeken, maar om de hoeder te zijn van het kader en van de Aanwezigheid:
- Een versterker: Je eigen kwaliteit van Aanwezigheid tijdens de trekking biedt een stabiel veld dat de cliënt helpt uit zijn hoofd te komen en in zijn lichaam te zakken.
- Een vangrail: Je voorkomt dat hij afglijdt naar interpretatie, het zoeken naar symbolen of projectie. Als hij begint te intellectualiseren wat hij ziet, breng je hem gewoon terug naar wat hij in zijn lichaam voelt.
- Een aarding: Je neutraliteit en de stabiliteit van je eigen zenuwstelsel dienen als fysiek anker voor de cliënt. Je werkt als een aardingsdraad die hem toelaat een hogere lading te dragen en zijn weerstanden op te lossen zonder in paniek of analyse te vervallen.
Waarom het in een sessie integreren?
- Het verstand omzeilen: Tajallī werkt rechtstreeks op de structuur, zonder opnieuw langs het verhaal van de persoonlijke geschiedenis of de details van het trauma te gaan.
- De stilte installeren: Het biedt een neutraal steunpunt om een sessie te laten kantelen van het verbale en analytische naar het frequentiële en het belichaamde.
- De cliënt autonoom maken: Je stelt je niet op als redder of als expert die het beter weet, maar je brengt de persoon in rechtstreeks contact met zijn eigen vermogen tot integratie.
Praktische toepassingen
- Vooraf, de sessie openen: Je kunt de persoon voorstellen om bij het begin van de sessie een kaart te trekken, zonder ze te willen interpreteren, gewoon als opening. Dat laat vaak toe een toestand neer te zetten, of een spanning of een richting te laten opkomen zonder langs het verstand te gaan.
- Tijdens de behandeling: De kaart kan aanwezig zijn in het veld van de persoon: naast hem gelegd, zichtbaar, of gewoon onder de behandeltafel. Het is niet nodig dat de persoon er actief naar kijkt opdat er iets zou gebeuren, want de kaart werkt als een resonantiepunt in het lopende proces.
- Bij een blokkade: Je kunt een kaart introduceren op een precies moment wanneer je voelt dat een doorgang niet gebeurt. Ze komt dan de opening vergemakkelijken, zonder dat je een uitleg hoeft toe te voegen.
- Achteraf, de integratie: Na de sessie kan de kaart dienen als steun voor de integratie. De persoon komt er opnieuw mee in contact om te verlengen wat in gang is gezet.
- In meditatie, ademwerk of veranderde bewustzijnstoestanden: Ze kan ook gebruikt worden als ankerpunt of focuspunt in andere energetische of lichaamsgerichte praktijken.
Het principe blijft altijd hetzelfde: de kaart versterkt, opent en vergemakkelijkt een toegang door te werken in de richting van het proces dat al gaande is. Of het nu bij het begin van een sessie is om de ruimte neer te zetten of op het einde van het werk om een integratie in de materie te verankeren, het gebruik blijft hetzelfde: eenvoud, neutraliteit en nul interpretatie.
Tajallī, L’Origine
44 kaarten met reproducties van originele schilderijen en dit begeleidingsboekje.
© 2026 Stéphane Vandenwyngaert. Alle rechten voorbehouden. Elke reproductie, zelfs gedeeltelijk, is verboden zonder schriftelijke toestemming van de auteur.
